وکالت

در این مقاله به بررسی و توضیح موارد جنایت عمدی می پردازیم.

الف- در صورتی که مرتکب قصد ارتکاب جنایت علیه شخص یا اشخاص معین یا حتی افراد غیر خاص در گروه (مثلاً به قصد کشتن گروهی) و یا توهین و جراحت آنها را داشته باشد و در عمل جرم باشد.

نکته: در این صورت حتی اگر کاری که مرتکب انجام می دهد نوعاً موجب وقوع جرم نباشد، باز هم به قصد ارتکاب جرم و جرم و عنصر روانی جرم است.

ب- حالت دوم زمانی است که مرتکب عمداً کاری را انجام دهد که نوعاً موجب جرم می شود. در این صورت لزوماً قصد ارتکاب آن جنایت یا خودکشی یا عنصر روانی لازم را ندارد، بلکه باید توجه داشته باشد که این عمل نوعاً موجب جرم می شود. بودن. به عنوان مثال پرتاب چاقو به سوی شخص در صورت ارتکاب جرم عمدی است، حتی اگر مرتکب ادعا کند که قصد ارتکاب جرم را نداشته است.

تبصره: در این صورت اگر مرتکب مدعی بی اطلاعی از کشنده بودن عمل خود باشد، باید آن را ثابت کند و اگر نتواند آن را ثابت کند، جرم عمدی است. در واقع در این صورت فرض بر این است که مرتکب از فوتی بودن عمل آگاه باشد، مگر اینکه جرم به دلیل حساسیت بالای محل جراحت که غالباً معلوم و معلوم نیست، اتفاق افتاده باشد. در این صورت آگاهی و توجه مرتکب به این امر باید ثابت شود و در صورت عدم اثبات جرم عمدی نیست. به عبارت دیگر، در این صورت فرض بر این است که مرتکب علم، علم و آگاهی نسبت به حساسیت شدید موضوع نداشته است.

ج- در صورتی که مرتکب قصد جنایت یا اشتباه (سانیت) نداشته باشد و عملی که مرتکب شده نوعاً موجب جرم یا مانند افراد عادی نباشد (مانند فریاد). اما صرفاً در مورد شخصی که نوعاً به دلیل بیماری، کهولت، ضعف یا هر شرایط دیگر یا به دلیل شرایط مکانی یا زمانی خاص مرتکب جرم می شود، این فقط یک جرم عمدی (مانند ترساندن بیمار قلبی) است.

تبصره ـ شرط لازم عمدی دانستن این جنایت این است که مرتکب از وضعیت غیرعادی مجنی علیه یا مکان یا زمان خاص وی آگاهی داشته باشد. در این صورت علم و آگاهی مرتکب باید ثابت شود (وضعیت غیرمعمول مرتکب با زمان و مکان معین) و در صورت عدم اثبات جرم عمدی نیست. در واقع، در این مورد، فرض این است که مرتکب از وضعیت خاص قربانی یا مکان و زمان خاصی بی اطلاع (یا غیرعمد و فاقد عنصر روانی) بوده و اثبات آن بر عهده اولیای دم (در صورت وجود) است. قتل) یا خود قربانی در مورد مسئله ضرب است. اگر نتوانند آن را ثابت کنند، جرم عمدی نیست.

ج- در صورتی که مرتکب برای ارتکاب جرمی از قبیل بمب گذاری اماکن، قصد ارتکاب شخص یا اشخاص خاصی را نداشته باشد، بلکه قصد جنایت (خودکشی) را داشته باشد و جرم واقعاً واقع شود.

در این مقاله به بررسی و توضیح موارد جنایت عمدی می پردازیم.

الف- در صورتی که مرتکب قصد ارتکاب جنایت علیه شخص یا اشخاص معین یا حتی افراد غیر خاص در گروه (مثلاً به قصد کشتن گروهی) و یا توهین و جراحت آنها را داشته باشد و در عمل جرم باشد.

نکته: در این صورت حتی اگر کاری که مرتکب انجام می دهد نوعاً موجب وقوع جرم نباشد، باز هم به قصد ارتکاب جرم و جرم و عنصر روانی جرم است.

ب- حالت دوم زمانی است که مرتکب عمداً کاری را انجام دهد که نوعاً موجب جرم می شود. در این صورت لزوماً قصد ارتکاب آن جنایت یا خودکشی یا عنصر روانی لازم را ندارد، بلکه باید توجه داشته باشد که این عمل نوعاً موجب جرم می شود. بودن. به عنوان مثال پرتاب چاقو به سوی شخص در صورت ارتکاب جرم عمدی است، حتی اگر مرتکب ادعا کند که قصد ارتکاب جرم را نداشته است.

تبصره: در این صورت اگر مرتکب مدعی بی اطلاعی از کشنده بودن عمل خود باشد، باید آن را ثابت کند و اگر نتواند آن را ثابت کند، جرم عمدی است. در واقع در این صورت فرض بر این است که مرتکب از فوتی بودن عمل آگاه باشد، مگر اینکه جرم به دلیل حساسیت بالای محل جراحت که غالباً معلوم و معلوم نیست، اتفاق افتاده باشد. در این صورت آگاهی و توجه مرتکب به این امر باید ثابت شود و در صورت عدم اثبات جرم عمدی نیست. به عبارت دیگر، در این صورت فرض بر این است که مرتکب علم، علم و آگاهی نسبت به حساسیت شدید موضوع نداشته است.

ج- در صورتی که مرتکب قصد جنایت یا اشتباه (سانیت) نداشته باشد و عملی که مرتکب شده نوعاً موجب جرم یا مانند افراد عادی نباشد (مانند فریاد). اما صرفاً در مورد شخصی که نوعاً به دلیل بیماری، کهولت، ضعف یا هر شرایط دیگر یا به دلیل شرایط مکانی یا زمانی خاص مرتکب جرم می شود، این فقط یک جرم عمدی (مانند ترساندن بیمار قلبی) است.

تبصره ـ شرط لازم عمدی دانستن این جنایت این است که مرتکب از وضعیت غیرعادی مجنی علیه یا مکان یا زمان خاص وی آگاهی داشته باشد. در این صورت علم و آگاهی مرتکب باید ثابت شود (وضعیت غیرمعمول مرتکب با زمان و مکان معین) و در صورت عدم اثبات جرم عمدی نیست. در واقع، در این مورد، فرض این است که مرتکب از وضعیت خاص قربانی یا مکان و زمان خاصی بی اطلاع (یا غیرعمد و فاقد عنصر روانی) بوده و اثبات آن بر عهده اولیای دم (در صورت وجود) است. قتل) یا خود قربانی در مورد مسئله ضرب است. اگر نتوانند آن را ثابت کنند، جرم عمدی نیست.

ج- در صورتی که مرتکب برای ارتکاب جرمی از قبیل بمب گذاری اماکن، قصد ارتکاب شخص یا اشخاص خاصی را نداشته باشد، بلکه قصد جنایت (خودکشی) را داشته باشد و جرم واقعاً واقع شود.